Piotruś Królik

To, co następuje potem, to niewielka, na łeb na szyję pędząca przygoda wśród kapusty i ziemniaków — króliczek z nazbyt wielkim apetytem, ogrodnik z grabiami i furtka, która nagle wydaje się bardzo daleko. Piotruś w ucieczce gubi buciki. Kuli się, dygocząc, w konewce niemal po brzegi napełnionej wodą. Biały kot siedzi przy sadzawce, zupełnie nieruchomy, jeśli nie liczyć drgającego czubka ogona.

Beatrix Potter opowiada to wprost i z przekorną czułością. Niebezpieczeństwo jest prawdziwe; łobuzerstwo także; podobnie jak mały niebieski kubraczek zaczepiony o siatkę na agreście.

Oto opowieść, która pokazała dzieciom na całym świecie, że są ogrody, do których każą nam się nie zbliżać, i króliki, które i tak tam wchodzą. Drzwi pod jodłą stoją otworem. Czy Piotruś dotrze do domu i co go tam czeka — o tym warto się przekonać, czytając.