İkna

Sekiz yıl önce Anne Elliot, sağduyulu vaftiz annesi Leydi Russell'ın öğüdüyle, o dönem geleceği parlak ama beş parasız bir deniz subayı olan Frederick Wentworth'ten vazgeçmeye ikna edilmişti. Şimdi Wentworth, zenginleşmiş ve özgür bir adam olarak, ailesinin gitgide küçülen dünyasına geri döner; kulağına, onu öyle değişmiş bulduğu, neredeyse tanıyamayacağı sözü ulaşır. Ardından gelen ise söylenmeyenlerin bir incelemesidir: boynuna sarılan küçük bir çocuğun tek kelime edilmeden kaldırılıvermesi, geçen bir arabada usulca ayarlanan bir oturma yeri, kararlılığın simgesi olarak havaya kaldırılan bir sonbahar fındığı. Küçücük jestler, duygunun tüm ağırlığını taşır.

Anne'in çevresinde, kuru bir keskinlikle çizilmiş bir topluluk dolaşır. Layık olmayan yol arkadaşı Bayan Clay'e ihsanlarını cömertçe saçan mağrur Elizabeth vardır. Kendini dramatize eden Mary ile onun kaygısız Charles'ı, bir de Elliotların artık gücünün yetmediği evin kiracısı olan babacan Amiral Croft vardır. Austen, hepsini asla zalimliğe dönüşmeyen bir ironiyle izler; kahramanının serinkanlılığı bozulsa da, üslup soğukkanlılığını korur.

Gençliğinde sağduyulu olmaya zorlanmıştı, diye gözlemler roman, yaşı ilerledikçe romantizmi öğrendi. Sadık bir yüreğin kendi sırrını nasıl saklayıp beklediğini, ve neredeyse hiçbir şey söylemeyen iki insan arasında ne çok şeyin geçebileceğini bilir.