Uğultulu Tepeler

Nelly, bir yetimle başlar anlatmaya. Yaşlı Bay Earnshaw, Liverpool'dan eve dönerken söz verdiği hediyeleri değil, pasaklı, suskun, kara saçlı bir çocuk getirir yanında ve aile o an paramparça olur. İşte o çocuk Heathcliff'tir; Catherine'in ağabeyi Hindley'nin nefretini üstünde toplayan, Catherine'in ise ayrılmaz yoldaşı olan çocuk. Öyle ki Catherine, ona duyduğu bağı öfkeli bir tutkuyla Nelly, Heathcliff benim! diyecek kadar derinden yaşar. Araya gurur ve toplumsal hesaplar girdiğinde bu aşkın neye dönüşeceği, iki hane ve iki kuşak boyunca yaşanacak her şeyin ardındaki itici güçtür.

Emily Brontë, tutkuyla zalimliği aynı nefeste yazar; fundalığın fırtınalarını ve o nadir şefkatli sabahlarını, oradan gelip geçen insanlara ayna tutacak biçimde kullanır. Heathcliff kara kara düşünür, entrikalar kurar; Catherine yanıp tutuşur; Nelly ise seyreder. Kendi özelliklerini başkalarına fazlaca cömertçe yakıştırdığını itiraf eden Lockwood ise, sandığı kadar güvenilir bir rehber değildir hiçbir zaman. Ortaya çıkan, perili bir evin içinden anlatılan, aşkın nasıl bir yıkıma dönüşebileceği konusunda dürüst bir trajedidir.