Bestie Tarzana

Wysadzony na obcym wybrzeżu, pozbawiony cienkiej powłoki cywilizacji, jaką trzy lata wśród białych ludzi zdążyły na niego nałożyć, Tarzan zaczyna od nowa. Oswaja panterę Sheetę i zjednuje sobie małpiego króla Akuta. Bierze do niewoli Mugambiego, wodza plemienia Wagambi, i z wroga czyni towarzysza. Z człowieka, małpy i zwierzęcia zbija myśliwską sforę, a gdy dżungla zaciska się wokół niego, jeden zwierzęcy okrzyk staje się zarazem bronią i wezwaniem. Bestie Tarzana przybyły na jego zew.

Z Rokoffa jest zacny czarny charakter: wyrachowany, okrutny, przekonany, że mężczyznę najlepiej ugodzić przez jego żonę i dziecko. Ale Jane Clayton nie jest bierną zdobyczą czekającą na ratunek. Porwana i ścigana, każdemu zwrotowi losu stawia czoła z własnym hartem ducha, nie godząc się kupować bezpieczeństwa za cenę, z którą nie mogłaby żyć. Wokół nich krążą postacie drugiego planu, które zapadają w pamięć — na czele z Anderssenem, gburowatym szwedzkim kucharzem, którego udawana głupota kryje coś odważniejszego.

To awanturnicza powieść spod znaku pulpy z gałką podkręconą na maksimum — rzeki dżungli, wioski ludożerców, zbroczony krwią pokład w blasku podzwrotnikowego księżyca, widowisko rozpięte nad cichszym pytaniem o lojalność, litość i o to, jak cienka jest granica między lordem a bestią. Zaczyna się nad brzegiem wody, gdy prąd już płynie. Wejdź na pokład i daj się porwać nurtowi.