De roep van de wildernis

Wat volgt is de Klondike zoals een werkhond die kent — sneeuw die op zijn tong valt en bijt als vuur, de strengen, het tuig, de zwijgende kring van husky's die zich sluit rond een gevallen makker in de vertrapte sneeuw. Buck leert stelen en vechten en overleven. Onder de koerier Perrault wordt hij sluwer en sterker. François, verstand hebbend van honden, herkent al vroeg zijn zeldzame durf. En onder het noorderlicht, wanneer het span zijn treurige gezang aanheft in de bevroren nacht, roert zich een oeroud instinct in hem. Er heerst hier een rivaliteit, koud en geduldig, en een wildheid die zich niet begraven laat.

London vertelt het in proza dat op het bot ligt, waar wreedheid en tederheid in één adem samenkomen. Dit is het verhaal van wat een schepsel wordt wanneer de laatste geriefelijkheden wegvallen, en van de mensen en honden die het onderweg tegenkomt: Curly, de plichtsgetrouwe Dave die tot de dood aan de strengen trouw blijft, en één meester, later, die neerknielt met zijn hoofd tegen dat van Buck. Onder alles door klinkt één diepe toon: de roep van de wildernis, weerklinkend van ergens ouder dan welk vuur ook, en steeds moeilijker te weerstaan.