Vahşetin Çağrısı

Sonrasında gelen, çalışan bir köpeğin bildiği haliyle Klondike'tır — diline düşüp ateş gibi yakan kar, kayışlar, koşum takımı ve çiğnenmiş karda düşen bir yoldaşın üzerine sessizce kapanan köpek halkası. Buck çalmayı, dövüşmeyi ve hayatta kalmayı öğrenir. Kurye Perrault'nun elinde daha kurnaz, daha güçlü olur. Köpeklerden anlayan François daha en baştan onun ender yürekliliğini fark eder. Ve kutup ışıklarının altında, ekip hüzünlü türküsünü donmuş geceye yükseltirken, içinde kadim bir içgüdü kımıldar. Burada soğuk ve sabırlı bir rekabet vardır; bir de gömülü kalmayacak bir vahşilik.

London bunu iliklere işleyen bir dille anlatır; zulüm ile şefkat aynı nefeste iner. Bu, son avuntular da yıkılıp gittiğinde bir yaratığın neye dönüştüğünün ve yol boyunca karşılaşılan insanların, köpeklerin hikâyesidir: Curly; kayışlara ölene dek sadık kalan görev düşkünü Dave; ve daha sonra, başını Buck'ınkine dayayıp diz çöken bir efendi. Her şeyin altından tek bir derin nota akıp gider: vahşetin çağrısı, herhangi bir ateşten çok daha eski bir yerden yükselen ve giderek reddedilmesi güçleşen o çağrı.