Zew krwi

Dalej rozciąga się Klondike takim, jakim zna go pies zaprzęgowy — śnieg spadający na język i parzący niczym ogień, postronki, uprząż, milczący krąg husky zaciskający się nad poległym towarzyszem w zdeptanym śniegu. Buck uczy się kraść, walczyć i przetrwać. Pod okiem kuriera Perraulta staje się przebieglejszy i silniejszy. François, znawca psów, wcześnie dostrzega jego rzadki hart ducha. A pod zorzą polarną, gdy zaprzęg wznosi swój żałobny śpiew w mroźną noc, budzi się w nim pradawny instynkt. Rodzi się tu rywalizacja — chłodna i cierpliwa — oraz dzikość, która nie da się na długo pogrzebać.

London opowiada to prozą przylegającą do samej kości, w której okrucieństwo i czułość padają jednym tchem. To historia o tym, kim staje się istota, gdy odejdą ostatnie wygody, oraz o ludziach i psach spotkanych po drodze: o Curly, o obowiązkowym Dave'ie, wiernym postronkom aż do śmierci, i o pewnym panu, który później uklęknie, tuląc głowę do głowy Bucka. Pod tym wszystkim płynie jedna głęboka nuta: zew krwi, dobiegający skądś starszego niż jakikolwiek ogień, coraz trudniejszy do odrzucenia.