Król Artur i Rycerze Okrągłego Stołu

Miecz czeka w kamieniu przed katedrą św. Pawła, a jego obietnica jest jasna: Kto wyciągnie miecz z tego kamienia, ten jest z urodzenia prawowitym Królem Anglii. Chłopiec wychowany w tajemnicy przez Sir Ectora dobywa go, jakby to była błahostka. Z tego cichego cudu rodzi się korona, wojna z buntowniczymi królami i ramię wynurzające się z oświetlonego księżycem jeziora, by ofiarować Excalibur. A potem przychodzą rycerze, którzy zapełniają Okrągły Stół: Pellinore ścigający swą bestię z legendy, nieszczęsny Balin, którego przeklęty miecz niesie zgubę, i Lancelot, zwany największym rycerzem świata.

Proza zachowuje swą dawną, uroczystą muzykę, archaiczną i dostojną, przechodząc przez turnieje i cuda, pokonywanych olbrzymów i dwory zebrane w przepychu. A jednak pod zbroją kryje się prostsza mądrość. Nie po strojnej szacie poznaje się godność i dzielne czyny — mówi Balin — lecz męstwo i prawda tają się w sercu. Honor, miłosierdzie i miłość poddawane są próbie raz za razem, a czułość nigdy nie jest daleka od żałoby.

Mimo wszystkich bitew jest to opowieść, która wie, ile taka chwała kosztuje. Bractwo związane przysięgą i przywiązaniem nosi w sobie zaczyn własnego upadku, zapowiedzianego i nieśpiesznego, a książka mieści w sobie zarówno szczyt panowania, jak i cień, który się nad nim wydłuża. Każdy, kto zetknął się z tymi imionami jedynie w strzępach, odnajdzie je tutaj w całości, w opowieści, która je wszystkie ukształtowała.