Alice in Wonderland

Lewis Carroll vertelt het onmogelijke met een volkomen uitgestreken gezicht. Een drankje smaakt tegelijk naar kersentaart, gebraden kalkoen en warme geboterde toast; een menigte doorweekte wezens houdt een Caucus-race waarin iedereen wint en dus iedereen een prijs moet krijgen; een blauwe Rups rookt een waterpijp boven op een paddenstoel en stelt de eenvoudigste, moeilijkste vraag van allemaal—Wie ben jij? Alice, die toegeeft dat ze zichzelf niet goed kan verklaren omdat ik mezelf niet ben, zie je, blijft door alles heen beleefd, kletst tegen zichzelf, redeneert met het onredelijke en groeit en krimpt om beurten.

Het plezier schuilt in de logica die op zichzelf terugkeert en in de woordspelingen die maar niet ophouden: een Hertogin en een baby die geen baby wil blijven, een grijnzende Kat van Cheshire die met zijn staart eerst vervaagt en zijn glimlach in de lucht laat hangen. Er zijn theevisites die nooit eindigen en een partij croquet met levende flamingo's, alles even kalm verteld als een wandeling naar de winkel.

Onder al de onzin loopt iets teders—een kind dat de regels probeert te doorgronden van een plek die nergens op slaat, door beleefd te blijven tegen wezens die geen manieren kennen. Waar het allemaal toe leidt, wordt overgelaten aan de rivieroever en aan het lezen. De deur is klein, en de tuin daarachter is helder.