Alice in Wonderland

Lewis Carroll, imkânsızı hiç istifini bozmadan anlatır. Bir iksir aynı anda hem vişneli tart, hem kızarmış hindi, hem de tereyağlı sıcak tost tadındadır; sırılsıklam olmuş bir yaratıklar topluluğu, herkesin kazandığı ve herkese ödül verilmesi gereken bir Kongre-yarışı düzenler; mavi bir Tırtıl, bir mantarın üstünde nargilesini tüttürerek en yalın ve en zor soruyu sorar—Sen kimsin? Kendini pek de açıklayamadığını itiraf eden Alice, çünkü, görüyorsunuz ya, kendim değilim, derken bile nezaketini elden bırakmaz; kendi kendine gevezelik eder, mantıksız olanla mantık yürütür, sırayla büyür ve küçülür.

Zevk, kendi üzerine dönüp duran mantıkta ve hiç durmayan kelime oyunlarında gizlidir: bir Düşes ve bebek olarak kalmakta ısrar etmeyen bir bebek, kuyruğundan başlayarak yavaşça yok olup gülümsemesini havada asılı bırakan sırıtkan bir Cheshire Kedisi. Hiç bitmeyen çay partileri ve canlı flamingolarla oynanan kroket vardır; hepsi de çarşıya gidip gelmek kadar sakin bir dille anlatılır.

Bu saçmalıkların altında incelikli bir şey akar—hiçbir kuralı olmayan yaratıklara karşı nazik olmaya çalışarak, hiçbir anlam ifade etmeyen bir yerin kurallarını çözmeye çalışan bir çocuk. Tüm bunların nereye vardığı ise nehir kıyısına ve okumaya bırakılmış. Kapı küçük, ötesindeki bahçe ise aydınlık.