Düşünceler

Oradan sonra kitap bir sabah disiplinine dönüşür; onu zor insanlarla karşılaşmaya ve akıl yürüterek yeniden iç huzuruna kavuşmaya hazırlar. Ölümün bir kötülük olup olmadığını tartar ve öyle olmadığına, doğum gibi yalnızca doğanın bir sırrı olduğuna karar verir. Lüks şeylerden yaltaklanan adlar soyulup atılır ve altlarındaki ölü balık ile üzüm suyu ortaya çıkar; zihin bunun yerine sıradan şeylerde oyalanır: pişmiş ekmeğin üstünde açılan çatlaklar, olgun incirlerin yarılışı, karanlık bir odaya bir yarıktan dosdoğru süzülen gün ışığı. Anlatım kısa, akıl yürütülmüş adımlarla ilerler; özdeyişsel ve kendine öğütler veren, insanın kendi ruhunu sükûnete doğru ikna edişidir.

Bunun altından istikrarlı bir memento mori akar — hepsi aynı kıyıya varmış şifacıların, fatihlerin ve filozofların yoklama listeleri. Gemiye bindin, yol aldın ve şimdi kıyıya vardın — öyleyse in artık. Ne var ki bu öğütler asla soğuk değildir. Şeylerin kendilerinin ruha dokunmadığında, zihnin her engeli yararlı bir şeye çevirebileceğinde, içerideki muhakeme özgür kaldığı sürece vahşi hayvanlarca parçalanan bir bedende bile huzurun bulunabileceğinde ısrar eder.

Burada sizi bekleyen, gerçek zamanda çalışan bir zihin, kendisinin de açıkça ihtiyaç duyduğu talimatları yazıp döken bir imparatordur. Neredeyse iki bin yıl sonra bugün açtığı kapı, her sabah yazarına açtığı kapının ta kendisidir.