Moby-Dick

Het schip is de Pequod, haar verschansing versierd met de tanden van potvissen, haar roerpen gesneden uit een kaakbeen, een vaartuig dat eruitziet als een trofee van de jacht die het wil voortzetten. Haar kapitein houdt zich aanvankelijk schuil in zijn hut. Wanneer Achab eindelijk verschijnt, met bronzen gelaat en ivoren been, een vuurrood litteken dat over hem heen loopt als een boom die door de bliksem is getekend, roept hij de bemanning naar achteren, spijkert een gouden dubloen aan de mast en buigt de hele reis om naar de witte walvis die hem zijn been afnam. Melville schildert hem als een man die niet van schoonheid kan genieten, die alle zichtbare dingen ziet als maskers van bordpapier en dwars daardoorheen wil slaan.

Rond dat onwrikbare doel verzamelen zich de onverstoorbare, pijprokende Stubb, de vrome Starbuck die het aandurft tegen te spreken maar zich niet kan losmaken, en de scheepsjongen Pip, ooit achtergelaten op open zee en daarvan teruggekeerd als een ziener en waanzinnige. Het verhaal houdt vaak stil: om de verschrikking van het witte te wegen door elke beschaving die Ismaël maar kan noemen, om navigatie en waarschijnlijkheid te veranderen in bespiegelingen over het zelf en de obsessie. Door de dreiging heen loopt een droge humor, en onder de filosofie sluimert een gestaag gotisch voorgevoel.

Dit is een achtervolging op zee die zich telkens verder openvouwt naar vragen die groter zijn dan welke jacht dan ook. De jacht is totaal, en ze is erop uit alles met zich mee te sleuren.