Moby Dick

Statek nazywa się Pequod, jego burty zdobią zęby kaszalota, a ster wyrzeźbiono ze szczęki wieloryba — to okręt wyglądający jak trofeum polowania, które zamierza dalej prowadzić. Kapitan z początku nie opuszcza swojej kajuty. Kiedy Ahab wreszcie się pojawia — o twarzy spiżowej, z nogą z kości słoniowej, z sinawą blizną biegnącą przez całe ciało niczym po drzewie strzaskanym piorunem — zwołuje załogę na rufę, przybija do masztu złotego dublona i podporządkowuje całą wyprawę pogoni za białym wielorybem, który odgryzł mu nogę. Melville ukazuje go jako człowieka niezdolnego cieszyć się pięknem, który we wszystkich widzialnych rzeczach dostrzega jedynie maski z tektury i zamierza je przebić na wylot.

Wokół tego niezłomnego celu gromadzą się niewzruszony, wiecznie palący fajkę Stubb, pobożny Starbuck, który ośmiela się sprzeciwiać, lecz nie potrafi się wyzwolić, oraz chłopiec okrętowy Pip, raz porzucony na otwartym morzu i powracający z niego jako wizjoner i szaleniec. Opowieść często się zatrzymuje: aby rozważyć grozę bieli w każdej cywilizacji, jaką Izmael potrafi wymienić, aby zamienić nawigację i rachunek prawdopodobieństwa w rozmyślania o tożsamości i obsesji. Przez tę trwogę przewija się beznamiętny humor, a pod warstwą filozofii kryje się nieustanne, gotyckie przeczucie nieszczęścia.

To morski pościg, który wciąż otwiera się na pytania większe niż jakiekolwiek polowanie. Ta pogoń jest bezwzględna i zamierza pociągnąć za sobą wszystko.