De verloren wereld

Van daaruit klimt De verloren wereld op naar een plateau in de Amazone, waar de gewone wetten van de natuur opgeschort lijken en dieren die men allang uitgestorven waande nog altijd grazen en de lucht in gaan. Challenger beweert ze te hebben gezien. Vrijwel niemand gelooft hem. Dus trekt een gezelschap eropuit om het te bewijzen of te ontkrachten: de vulkanische Challenger, zijn sardonische rivaal professor Summerlee, de aristocratische jager Lord John Roxton, en de jonge Malone, die overeind springt en zich aanmeldt voordat hij het zelf goed en wel besloten heeft. Roxton vraagt van zijn kant slechts om de grote woeste landen en de weidse ruimten, met een geweer in mijn vuist.

Conan Doyle schrijft het met een prachtige dubbele blik: de verwondering van iguanodons die als kangoeroes rondhuppelen, en de komedie van twee kibbelende wetenschappers die zichzelf even vergeten en elkaar bij die aanblik in stille eerbied de hand drukken. Er schuilt echt gevaar op die piramidevormige rots onder de eenzame boom, en echte geestigheid op elke bladzijde: een norse roodharige redacteur, een waarschuwende echtgenote, een brug die over een ravijn wordt neergehaald.

Het is een avontuur dat trouw blijft aan zijn eigen openingsvraag: wat een mens op het spel zet om iemand te worden die het waard is bemind te worden. Het plateau wacht, ommuurd en groen en onmogelijk, en de deur aan de overkant van de kloof staat slechts open zolang het duurt om over te steken.