Zaginiony świat

Stamtąd akcja Zaginionego świata pnie się ku pewnemu płaskowyżowi w Amazonii, gdzie zwykłe prawa natury zdają się zawieszone, a stworzenia od dawna uznane za wymarłe wciąż się pasą i wzbijają w powietrze. Challenger twierdzi, że je widział. Prawie nikt mu nie wierzy. Wyrusza więc wyprawa, by to potwierdzić albo obalić: porywczy Challenger, jego kąśliwy rywal profesor Summerlee, arystokratyczny myśliwy lord John Roxton oraz młody Malone, który zrywa się na nogi i zgłasza na ochotnika, zanim jeszcze zdąży się na to zdecydować. Roxton ze swojej strony prosi jedynie o rozległe pustkowia i szerokie przestrzenie, ze strzelbą w garści.

Conan Doyle pisze to z cudownym podwójnym spojrzeniem: z zachwytem nad iguanodonami brykającymi niczym kangury i z komizmem dwóch skłóconych uczonych, którzy zapominają o sobie i chwytają się za ręce w niemym podziwie na ten widok. Na tej piramidalnej skale, pod jej samotnym drzewem, czai się prawdziwe niebezpieczeństwo, a na każdym kroku błyska prawdziwy dowcip: szorstki rudowłosy redaktor, przestrzegająca żona, most zwalony w poprzek wąwozu.

To przygoda, która dochowuje wierności swojemu początkowemu pytaniu: co człowiek gotów jest zaryzykować, by stać się kimś godnym miłości. Płaskowyż czeka — otoczony murem, zielony i niemożliwy — a wrota po drugiej stronie przepaści stoją otworem tylko tak długo, ile trzeba, by je przekroczyć.