Dracula

Daleko stąd, w Anglii, życie toczy się w listach i dziennikach. Lucy Westenra pisze do swojej przyjaciółki Miny o trzech oświadczynach w ciągu jednego dnia i o mężczyźnie, którego wybrała. Doktor Seward, odprawiony z kwitkiem, zatapia się w studiowaniu przypadku pacjenta opętanego myślą, że krew to życie. Gwałtowna burza wyrzuca na brzeg pod Whitby opuszczony szkuner z martwym człowiekiem przywiązanym do steru i wielkim psem, który zeskakuje na ląd i znika. A Lucy, choć dobrze sypia i dobrze się odżywia, z dnia na dzień staje się coraz bledsza, a dwie niewielkie ranki na jej szyi nie chcą się goić.

Opowiedziana za pomocą dzienników, listów, okrętowego kroniki, a nawet nagranego na fonografie żalu, powieść splata swoje liczne głosy w jeden narastający lęk. Na scenę wkracza Van Helsing — holenderski profesor, lekarz, człowiek wiary — który odczytuje ślady na szyi Lucy i pojmuje to, czego sama nauka wytłumaczyć nie potrafi. Nie tak, niestety! Wcale nie tak. To dopiero początek!

Stoker buduje grozę powoli, obrzędowo, ścierając ze sobą kliniczny szczegół i dawny przesąd, aż jedno i drugie zaczyna brzmieć prawdziwie. Oto niewielka gromadka zwyczajnych, oddanych ludzi — urzędnik i jego zaradna żona, pogrążony w żałobie narzeczony, lekarz, profesor — stawia czoła czemuś pradawnemu i cierpliwemu. Drzwi stoją otworem. Wejdź swobodnie.