Pani Dalloway

Powieść przemierza ów jeden dzień, śledząc nie tylko Clarissę, lecz i obcych ludzi mijających te same ulice pod tym samym niebem. Najważniejszy wśród nich jest Septimus Warren Smith, młody weteran, którego okaleczony wojną umysł doszukuje się tajemnicy i grozy w reklamie wypisanej dymem na niebie, podczas gdy obok stoi bezradna żona, Rezia. Te dwa życia nigdy się właściwie nie spotykają, a przecież sobie odpowiadają — gospodyni szykująca swój wieczór i żołnierz, do którego żaden lekarz nie potrafi dotrzeć — gdy pamięć, śmiertelność i utracona miłość marszczą się pod lśniącą powierzchnią miasta.

Woolf pisze od wewnątrz swoich bohaterów, pozwalając myślom przelewać się jedna w drugą: Peter wciąż na nowo rozpatruje dawną odmowę, Richard wraca do domu z kwiatami, choć nie umie wypowiedzieć właściwych słów, a dostojny sir William Bradshaw głosi swoją ewangelię umiaru. Jej proza jest czuła wobec zwykłych radości i bezlitosna wobec wygładzonych powierzchni, za którymi ludzie ukrywają się, by przetrwać.

To powieść o tym, jak wiele może pomieścić jeden dzień — zepsutą fontannę, maszerującą kolumnę chłopców, zieloną suknię naprawioną na przyjęcie, życie mierzone życiem obcego człowieka. Dla każdego czytelnika ciekawego, jak cała pogoda duszy może przetoczyć się przez jedno popołudnie w Londynie, drzwi stoją otworem.