Mały Johannes

Pewnego wieczoru Johannes wypływa z Presto łódką na wieczorny staw, a wielka niebieska ważka siedząca na jej burcie zmienia się, w drżącym kręgu światła, w istotę o przejrzystych skrzydłach i z wiankiem powojów we włosach. Narodziłem się w kielichu powoju. Nazywaj mnie Windekind! Tak zaczyna się wędrówka przez las i noc. Jest tam święto zwierząt i elfów w króliczej norze pełnej świetlików. Jest złoty kluczyk, który następnego ranka wciąż spoczywa w jego zaciśniętej dłoni. A potem jest Wistik, najstarszy z krasnoludków, który opowiada o księdze mówiącej, dlaczego wszystko jest takie, jakie jest — równie nieuchwytnej jak własny cień.

Frederik van Eeden napisał baśń, która powoli otwiera się ku czemuś większemu. Tęsknota za cudem zderza się ze światem ludzi, z jego uczonością, jego bólem i jego pożegnaniami, a Johannes musi się nauczyć, ile kosztuje szukanie tego, czego szuka. Język jest liryczny i senny, pełen obrazów takich jak chmury zmieniające się w rozżarzoną grotę czy szeroka ścieżka purpurowego ognia na morzu.

Ten purpurowy ogień prowadzi ku wyborowi: między czarem baśni a ciężarem ludzkiego świata. Książka zachowuje swą czułość i swą powagę aż po ostatni obraz i zostawia czytelnika z czymś, co długo pozostaje w pamięci.