Küçük Johannes

Bir akşam Johannes, Presto ile birlikte bir kayığa binip akşam göletine açılır ve kenarda duran iri, mavi bir yusufçuk, titreşen bir ışık halkasının içinde tül kanatlı, saçında sarmaşık çiçeğinden bir taç taşıyan bir varlığa dönüşür. Bir sarmaşık çiçeğinin çanağında doğdum. Bana Windekind de! Ormanın ve gecenin içinden geçen bir yolculuk böyle başlar. Ateşböcekleriyle dolu bir tavşan yuvasında hayvanların ve perilerin bir şöleni vardır. Ve ertesi sabah, kapalı avucunun içinde hâlâ duran küçük, altın bir anahtar vardır. Bir de cücelerin en yaşlısı Wistik vardır; bir kitapçıktan söz eder, içinde her şeyin neden olduğu gibi olduğu yazılıdır — tıpkı kendi gölgen kadar erişilmez.

Frederik van Eeden, ağır ağır açılıp daha büyük bir şeye dönüşen bir masal yazdı. Mucize özlemi, insanların dünyasıyla çarpışır; o dünyanın bilgeliğiyle, acısıyla, veda edişleriyle. Johannes'in, aradığı şeyin peşine düşmenin bedelini öğrenmesi gerekir. Dil lirik ve düşseldir; kızıl kor bir mağaraya dönüşen bulutlar, denizin üstünde erguvan ateşinden uzanan geniş bir yol gibi imgelerle örülüdür.

O erguvan ateşi bir seçime götürür: masalın büyüsü ile insan dünyasının ağırlığı arasında. Kitap, o inceliğini ve o ciddiyetini son imgesine dek elden bırakmaz ve okuru, uzun süre içinde kalacak bir şeyle baş başa bırakır.