Büyük Umutlar

Oradan sonra Pip'in dünyası tuhaf biçimde genişler. Satis House'a çağrılan çocuk, sararmış gelinliğiyle Bayan Havisham'la tanışır: çürümeye yüz tutmuş bir düğün ziyafetinin ortasında, durmuş bir saatin başında donup kalmış bir kadın. Ve güzel, küçümseyici Estella'yla; kaba ellerini, kalın çizmelerini alaya alan, onu yetiştiren demirci ocağından utanmayı öğreten kız. Gizemli bir servet ortaya çıkıp onu bir centilmen yapmak üzere Londra'ya götürdüğünde, Pip kendi hikâyesini anladığını sanır. Oysa anlamamıştır. Roman, bu inancın ağır ve alçakgönüllü bir düzeltilmesidir.

Dickens tüm bunları Pip'in geriye dönüp bakan kendi sesinden anlatır; gençliğinin akılsızlığına dair alaycı, değerini bilemediği insanlara karşı şefkatli bir ses. Bunların başında Joe Gargery gelir; sade dürüstlüğü, Pip'in tanıştığı bütün o kibar centilmenleri sessizce gölgede bırakan o yumuşak huylu demirci. Bir de Biddy vardır; içten iyiliğini Pip'in görmezden gelip, kalbi olmadığı konusunda kendisini uyaran bir kıza yönelttiği Biddy. Onu akla rağmen, vaade rağmen, huzura rağmen, umuda rağmen sevdim, diye itiraf eder Pip; işte bu sızı, tüm kitabın sızısıdır.

Okuru asıl tutan şey servetin kendisi değil, bedelidir: çocukça bir merhamet anının önünde şıngırdatarak yol açtığı o uzun sonuçlar zinciri ve paranın satın alabildikleriyle asla dokunamadıkları arasındaki fark. Bu, kimin sevilmeye değer olduğunu çok geç ama tam vaktinde öğrenmenin hikâyesidir.