Frankenstein

Hij is Victor Frankenstein, een jonge Genevees wiens studie in de natuurfilosofie te Ingolstadt verhardt tot een obsessie. Hij ontdekt het geheim om levenloze materie te bezielen, en in maanden van heimelijke arbeid bouwt hij een levend wezen uit de resten van knekelhuizen en snijkamers. Op een sombere novembernacht opent zich het dofgele oog. Overmand door afschuw om wat hij heeft gemaakt, vlucht Victor voor zijn eigen schepping.

En dan spreekt ook het schepsel. Verstoten, opgejaagd, taal en verdriet lerend door een arm gezin door een kier in een hutwand gade te slaan, gaat hij precies begrijpen wat hij is en wat hem is onthouden. Ik zou uw Adam moeten zijn, zegt hij tegen zijn maker, maar ik ben veeleer de gevallen engel, die gij zonder enig misdrijf uit de vreugde verdrijft. Zijn eis aan Victor is eenvoudig en verschrikkelijk, en het pleit tussen hen draait om liefde, eenzaamheid, en wie wat aan wie verschuldigd is.

Mary Shelley schreef een gotisch verhaal dat op elke bladzijde als een zedelijk verhaal leest, tegen een decor van bliksemstormen boven het meer van Genève, de gletsjers van Chamonix en het eindeloze wit van de pool. Onder de gruwel en de verhevenheid schuilt een vraag die zich nooit helemaal laat beslechten: wie van beiden, de maker of het gemaakte, is het monster.