Frankenstein

To Victor Frankenstein, młody genewczyk, którego studia nad filozofią przyrody w Ingolstadt przeradzają się w obsesję. Odkrywa tajemnicę ożywiania martwej materii i przez miesiące potajemnej pracy tworzy żywą istotę z resztek zebranych w kostnicach i prosektoriach. W pewną ponurą listopadową noc otwiera się matowe, żółte oko. Przejęty zgrozą wobec tego, co stworzył, Victor ucieka przed własnym dziełem.

A potem odzywa się i sam stwór. Wygnany, ścigany, uczący się mowy i cierpienia, gdy przez szparę w ścianie chaty podglądał ubogą rodzinę, zaczyna dokładnie pojmować, czym jest i czego mu odmówiono. Powinienem być twoim Adamem — mówi do swego twórcy — lecz jestem raczej upadłym aniołem, którego bez żadnej winy pozbawiasz radości. Jego żądanie wobec Victora jest proste i straszne, a spór między nimi toczy się wokół miłości, samotności i tego, kto komu jest coś winien.

Mary Shelley napisała opowieść gotycką, która na każdym kroku okazuje się także opowieścią moralną, osadzoną wśród burz z piorunami nad Jeziorem Genewskim, lodowców Chamonix i bezkresnej bieli bieguna. Pod całą tą grozą i wzniosłością kryje się pytanie, które nigdy do końca nie znajduje odpowiedzi: które z tych dwojga, twórca czy stworzenie, jest prawdziwym potworem.