Sense and Sensibility

In het middelpunt staan twee zussen. Elinor, de oudste, verbergt diepe gevoelens achter een kalme buitenkant en draagt de lasten van anderen zonder een woord. Marianne is één en al vuur en overdaad, haar verdriet en haar geluk kenden geen grenzen, en overtuigd dat ze nooit een man zal vinden van wie ze werkelijk kan houden, tot een onbekende met een geweer en jachthonden haar na een val naar huis draagt. Kolonel Brandon slaat alles zwijgend gade vanaf de rand van elke kamer; Willoughby verschijnt vol charme en zelfverzekerdheid; en dan is er Edward Ferrars, in wiens terughoudendheid Marianne de hartstocht mist, al doet Elinor dat niet.

Verhuisd naar een klein huisje in Devonshire betreden de Dashwoods een wereld van salons en berekende partijen, waar een brief meer kan verraden dan hij zegt en een uit een zak getrokken miniatuurportret alles kan doen instorten. Austen schrijft het met droge ingetogenheid, verzwijgt evenveel als ze onthult, en vertrouwt erop dat één stilte of één verkeerd geplaatst woord het gewicht van een heel hoofdstuk kan dragen.

Zo worden de twee levensfilosofieën van het gevoel tegenover elkaar geplaatst en aan hun werk overgelaten — de ene zus die haar pijn maskeert met trots, de andere die erop staat dat gevoel openlijk gedragen hoort te worden — en de vraag wat elk van hen van de ander leert blijft open tot de laatste bladzijden. Dit alles wordt gadegeslagen door een verteller die niets ontgaat.