The Adventures of Sherlock Holmes

De genoegens zijn hier klein en precies. Eén enkele hoed of mouw wordt een volledig portret van de eigenaar. Holmes verdwijnt achter zijn zwarte kleipijp voor een probleem waarvan hij inschat dat het drie pijpen en vijftig minuten stilte zal vergen, en praat over krokussen terwijl in de kamer ernaast het onheil zich samenpakt. Mijn leven is één lange poging om aan het alledaagse te ontsnappen, zegt hij, en de zaken stellen hem niet teleur: sinaasappelpitten uitgestrooid over een ontbijtbord, een blauwe steen kleiner dan een boon die al moorden heeft veroorzaakt, een grijs landhuis met vleugels als de scharen van een krab.

Holmes is koel van geest, maar niet harteloos. Meer dan eens weegt hij mededogen af tegen de strikte letter van de wet, en in een zeldzame barst in zijn kalmte geeft hij toe: Hij kwam bij mij om hulp, en ik stuurde hem weg, zijn dood tegemoet! Watson kijkt toe, trouw en vaak verbijsterd; in staat, zoals Holmes hem voorhoudt, om alles te zien maar er niets van te gebruiken om tot een conclusie te komen.

En achter dit alles staat één figuur die Holmes nooit helemaal kan wegredeneren: Irene Adler, degene die hij enkel ooit de vrouw noemt. Twaalf zaken, elk een deur die opengaat naar een Londen dat vreemder is dan het op het eerste gezicht lijkt, want, zoals Holmes volhoudt, het echte leven is altijd gedurfder dan wat de verbeelding ook maar kan verzinnen.