The Adventures of Sherlock Holmes

Buradaki keyifler küçük ve kusursuzdur. Tek bir şapka ya da yen, sahibinin eksiksiz bir portresine dönüşür. Holmes, üç pipo ve elli dakikalık sessizlik gerektireceğine hükmettiği bir sorun için siyah kilden piposunun ardında kaybolur ve bir yandan çiğdemlerden söz ederken, öte yandan yan odada tehlike birikir. Hayatım, sıradanlıktan kaçmak için harcanmış upuzun bir çabadır, der ve vakalar da onu yalanlamaz: bir kahvaltı tabağına saçılmış portakal çekirdekleri, bir fasulye tanesinden küçük olduğu hâlde cinayetlere yol açmış mavi bir taş, yengeç kıskaçlarını andıran kanatlarıyla gri bir malikâne.

Holmes soğukkanlıdır ama kalpsiz değildir. Birden fazla kez merhameti katı yasaya karşı tartar ve dinginliğinde ender görülen bir çatlak anında şunu itiraf eder: Yardım için bana geldi, ben de onu ölüme yolladım! Watson ise sadık ama çoğu zaman şaşkın bir hâlde izler; Holmes'un deyişiyle, her şeyi görme becerisine sahip, ama gördüklerinin hiçbirinden bir sonuç çıkarmayan biri olarak.

Ve bütün bunların ardında, Holmes'un bir türlü aklıyla alt edemediği bir figür durur: Irene Adler, onun hep yalnızca kadın diye andığı kişi. On iki vaka, her biri ilk göründüğünden daha yabancı bir Londra'ya açılan birer kapı; çünkü Holmes'un ısrarla belirttiği gibi, gerçek hayat her zaman kurgunun üretebileceği her şeyden daha cüretkârdır.