The Adventures of Sherlock Holmes

Przyjemności są tu drobne i precyzyjne. Jeden kapelusz czy rękaw staje się pełnym portretem właściciela. Holmes znika za czarną glinianą fajką, mierząc się z problemem, który — jak ocenia — pochłonie trzy fajki i pięćdziesiąt minut milczenia, i gawędzi o krokusach, podczas gdy w sąsiednim pokoju gęstnieje groza. Moje życie to jeden nieustanny wysiłek, by uciec od zwyczajności, mówi, a sprawy nie zawodzą jego oczekiwań: ziarnka pomarańczy rozsypane na talerzu śniadaniowym, błękitny kamień mniejszy od fasoli, który stał się przyczyną morderstw, szary dwór z ramionami niczym szczypce kraba.

Holmes ma umysł chłodny, lecz nie bezduszny. Nieraz waży miłosierdzie przeciw literze prawa, a w rzadkiej chwili, gdy pęka jego opanowanie, przyznaje: Przyszedł do mnie po pomoc, a ja posłałem go na śmierć! Watson przygląda się temu, lojalny i często zbity z tropu; zdolny — jak mówi mu Holmes — widzieć wszystko i nie wyciągnąć z tego żadnego wniosku.

A za tym wszystkim kryje się jedna postać, której Holmes nigdy do końca nie zdołał rozwikłać: Irene Adler, ta, o której zawsze mówi tylko „the woman". Dwanaście spraw, a każda otwiera drzwi do Londynu dziwniejszego, niż się z pozoru wydaje — bo, jak upiera się Holmes, prawdziwe życie zawsze jest śmielsze niż cokolwiek, co mogłaby wymyślić fantazja.