De vrolijke avonturen van Robin Hood

Het genot zit hier in de ontmoetingen. Robin treft een reus van ruim twee meter op een smalle brug en delft slag om slag het onderspit, tuimelt onder bulderend gelach in de beek, nodigt de man vervolgens uit zich aan te sluiten en doopt hem tot Kleine John in een spottende doop met ale. Er is de Sheriff van Nottingham, eeuwig verongelijkt en eeuwig te slim af. Er is Robin zelf, haveloos en met één oog dicht in het scharlaken, die de pijl van een rivaal doormidden klieft voor een ademloze menigte, pal onder de neus van de Sheriff. En er is Allan a Dale, een treurende minstreel wiens ballade over het feestmaal valt en het verstomt, en Broeder Tuck onder zijn wilgenscherm, met een vleespastei tussen de knieën, malvezij drinkend en happend naar een zwaardgevecht.

Howard Pyle vertelt het in oude, deinende taal, vol scherts en vermomming en hoorngeschal dat verborgen mannen uit het groene woud oproept. De toon is guitig en warmhartig, avontuur geweven uit feestmalen bij vuurgloed onder een grote eik, waaghalzige reddingen en de trouw van vrienden die elkaar aftroeven en elkaar er des te meer om liefhebben.

Onder de vrolijkheid loopt een stillere draad: een erecode, een broederschap, een leven geleefd op eigen voorwaarden in het vrije woud. Ik zal mijzelf toebehoren, zegt Robin, en geen mens in heel vrolijk Engeland zal mijn meester zijn. Wat dat kost, en waar het op uitloopt, houdt Sherwood voor zich, totdat een lezer onder zijn takken naar binnen wandelt.