Wesołe przygody Robin Hooda

Prawdziwą przyjemność dają tu spotkania. Robin natyka się na wąskim mostku na siedmiostopowego olbrzyma i przegrywa z nim cios za ciosem, wpadając do strumienia wśród salw śmiechu, po czym zaprasza go do drużyny i nadaje mu imię Mały John w żartobliwym chrzcie piwem. Jest szeryf z Nottingham, wiecznie zawistny i wiecznie wystrychnięty na dudka. Jest sam Robin, obdarty i jednooki, w szkarłacie, rozłupujący strzałę rywala na oczach zamarłego w ciszy tłumu, tuż pod nosem szeryfa. Jest wreszcie Allan a Dale, pogrążony w żałobie minstrel, którego ballada zapada w środek uczty i ucisza ją, oraz brat Tuck pod swą wierzbiną, z pasztetem mięsnym między kolanami, popijający małmazję i rwący się do walki na miecze.

Howard Pyle snuje tę opowieść dawną, rozkołysaną mową, pełną żartów, przebrań i dźwięków rogu przywołujących ukrytych ludzi z zielonego lasu. Ton jest łotrzykowski i szczery, a przygoda utkana z uczt przy ogniu pod potężnym dębem, śmiałych ratunków i wierności przyjaciół, którzy prześcigają się nawzajem i za to właśnie się kochają.

Pod tą wesołością płynie cichszy nurt: kodeks, braterstwo, życie na własnych warunkach w wolnym lesie. Będę panem samego siebie — mówi Robin — i nikt w całej wesołej Anglii nie będzie mym panem. Ile to kosztuje i dokąd prowadzi, pozostaje tajemnicą Sherwood, dopóki czytelnik nie wejdzie pod jego gałęzie.