Krótka historia świata

Rzecz toczy się w tempie kontynentów. Lądolody sięgają Tamizy, a mamuty wędrują przez zimne stepy. Sumer i Egipt wznoszą swoje pierwsze miasta i żłobią pierwsze pismo. W VI wieku przed naszą erą przebudzenie zdaje się następować wszędzie naraz: Budda naucza w Benares, Konfucjusz umiera przekonany o własnej porażce, greccy filozofowie badają wszechświat bez pozwolenia kapłana. Myśliciele, którzy nigdy się nie spotkali, zebrani tutaj w jednym potężnym nurcie.

Wells pisze z jasnym, refleksyjnym spojrzeniem, rozplątując gmatwaninę na wpół zapamiętanej historii. Cezar i Kleopatra, Kolumb umierający, nigdy nie pojąwszy, co właściwie odkrył, Napoleon koronujący się własną ręką w rozmyślnym nawiązaniu do Karola Wielkiego. Pociągają go zawiasy przypadku, sposób, w jaki los imperium może zależeć od śmierci odległego chana, a także zdumiewające tempo epoki maszyn, która ledwie w stulecie zerwała odwieczny pułap ograniczający prędkość ludzkiej podróży.

Pod koniec dociera do zgliszcz Wielkiej Wojny i niedokończonych nadziei, które po niej nastały. Człowiek jest wciąż zaledwie młodzieńcem — pisze Wells, a cały ten ogromny łuk dziejów, który za tym zdaniem stoi, sprawia, że brzmi ono nie tyle jak wyrok, ile jak otwarte drzwi.