Bajki Ezopa

Oto obsada, która od tamtej pory wędruje przez potoczną mowę. Lis, który pochlebstwem wyłudza od Wrony jej ser, a potem zauważa, że głos ma, lecz rozumu ani trochę. Zbyt pewny siebie Zając, który kładzie się na drzemkę, podczas gdy Żółw miarowym krokiem go wyprzedza. Myszy, które zgodnie uznają, że zawieszenie dzwonka na szyi kota to znakomity pomysł — dopóki jedna stara mysz nie zapyta, kto właściwie ma to zrobić. Spragniona Wrona wrzuca do dzbana kamyk po kamyku, patrząc, jak woda wznosi się aż po brzeg. Wiatr Północny dmie na płaszcz wędrowca i sprawia jedynie, że ten owija się nim ciaśniej, podczas gdy Słońce po prostu grzeje go, aż płaszcz sam opada.

Opowieść jest oszczędna i przewrotna, bez zbędnego ruchu. Każda bajka robi swoje na stronie albo i mniej, ufając, że czytelnik sam pochwyci sedno — Powoli, lecz wytrwale wygrywa się wyścig, zdanie tak wrośnięte w codzienną mowę, że niejeden spotka je tutaj jak gdyby po raz pierwszy.

Jest szczególna przyjemność w odkrywaniu, skąd wzięły się te powiedzenia, i w obserwowaniu, jak wiele może pomieścić garść zdań. Otwórz na dowolnej stronie, a czeka tam cały mały świat, kompletny sam w sobie, gotów przekazać swój cichy morał i ustąpić miejsca następnemu.