Emma

Wat volgt is dat Emma haar aandacht richt op Harriet Smith, een lief, knap meisje van onbekende afkomst dat ze als een project onder haar hoede neemt. Ze is van plan Harriet te verbeteren, haar weg te sturen van het eerlijke huwelijksaanzoek van een boer en een veel voornamer liefde voor haar te arrangeren met de eerzuchtige jonge geestelijke meneer Elton. Elke lezer ziet waar dit op uitdraait, en juist daarin schuilt het plezier. Emma ziet het niet. Je bent geen vriendin voor Harriet Smith geweest, Emma, waarschuwt Knightley, en de misrekeningen beginnen zich onopvallend op te stapelen.

Jane Austen vertelt dit alles met een spottende, scherpe opmerkingsgave die de lezer dwars door de beleefde gesprekken heen laat kijken, recht in ieders diepste verlangens. Highbury vult zich met zijn kleine komedies — een hypochondrische vader die zich zorgen maakt over de slinkende bruidstaart, een elegante piano die van Broadwood arriveert om nogal misplaatst in bescheiden vertrekken te prijken. En dan is er nog juffrouw Bates, arm en goedhartig en eindeloos aan het woord, van wie het hele dorp houdt zonder precies te kunnen zeggen waarom.

Ik zou Emma weleens verliefd willen zien, en in enige twijfel of het wederzijds is, zegt Knightley al vroeg. Het zou haar goeddoen. Een boek over een jonge vrouw die er zo zeker van is dat ze elk hart kan lezen behalve haar eigen, geschreven door een auteur die niets ontgaat en veel vergeeft.