Mansfield Park

De jaren verstrijken, en het grote huis raakt gevuld met gepraat over huwelijken en voordeel. Daar komen de levendige, wereldwijze Crawfords binnen, Henry en Mary, wier charme een nieuwe toon zet op Mansfield. Er wordt toneel gespeeld in besloten kring terwijl de deftige Sir Thomas afwezig is, er worden verlovingen nagestreefd om de verkeerde redenen, en een huishouden dobbert richting schandaal, dit alles gadegeslagen door Fanny, die vasthoudt aan haar eigen oordeel wanneer bijna niemand erom vraagt. Iedereen zou moeten trouwen zodra het met voordeel kan, verklaart Mary Crawford, en Austen laat dat opgewekte cynisme voor zichzelf spreken.

Austen schrijft hier met een koele, ironische geduldigheid, en maakt van een wandeling door de tuin of een gesprek in de salon een stille kaart van wie wat wil, en ten koste van wie. Mevrouw Norris etaleert haar vrijgevigheid luidkeels en bespaart zichzelf ondertussen elke werkelijke moeite; Lady Bertram zweeft door haar dagen, verknocht aan haar mopshondje; Sir Thomas leert, langzaam en pijnlijk, zijn eigen kinderen te doorgronden.

In het middelpunt staat de meest bescheiden persoon in het gezelschap, arm, over het hoofd gezien, standvastig, en de lange, ongehaaste vraag van de roman is of standvastigheid van beginsel meer kan wegen dan geestigheid of fortuin. De deur staat open. Fanny zit op de trap, en iemand staat op het punt haar op te merken.