De geheime tuin

Er is hier een tuin die al tien jaar op slot zit, de deur verborgen, de sleutel begraven sinds de vrouw des huizes stierf. Mary hoort ervan, verwondert zich erover en kan het niet loslaten. Een roodborstje dat losbarst in een winters lied, een windvlaag die de klimop optilt, haar eigen trillende handen bij het sleutelgat — het boek neemt de tijd om haar naar het moment te brengen waarop ze eindelijk binnen in de geheime tuin staat.

Wat daar groeit, is meer dan rozen. Mary ontmoet Martha, een botte, warmhartige dienstmeid, en Dickon, een jongen van de heide die eekhoorns en konijnen met een houten fluitje naar zich toe lokt. Ook de norse oude Ben Weatherstaff is er, die haar zonder omhaal vertelt dat zij tweeën uit hetzelfde zure hout gesneden zijn. Een kreet in de nacht voert haar dieper het huis in, naar een geheim dat het heeft bewaard. Laten we het niet over doodgaan hebben, zegt iemand. Laten we het over leven hebben.

Burnett schrijft met warmte en een lyrisch geduld, en laat verdriet zijdelings opwellen en vreugde bij beetjes binnenkomen: een gekuste krokus, een zuur gezicht dat bijna lieflijk wordt. Dit is een boek over verwaarloosde dingen die weer tot leven komen: een tuin, een huis, een handjevol kinderen die nooit veel kans hebben gekregen. De deur staat op een kier en de klimop beweegt. Het vraagt alleen of je mee naar binnen wilt gaan.