Schateiland

De jongen is Jim Hawkins, de zoon van de herbergier, en wanneer een joviale landjonker en een bedaarde dokter besluiten uit te varen naar de schat, gaat Jim met hen mee. Het verhaal is aan hem om te vertellen, jaren later opgehaald uit zijn geheugen. Aan boord van de Hispaniola ontmoet hij de scheepskok, Lange John Silver, die kwiek op zijn kruk rondspringt als een vogel, met een breed, bleek en glimlachend gezicht. Iedereen raakt op hem gesteld. Jim nog het meest.

Dan, op een stille avond wanneer het eiland in zicht komt, klimt Jim in een appelvat om iets te snoepen, wordt slaperig en hoort Silver zich vlakbij nestelen om te praten. Binnen een handvol woorden begrijpt hij dat het leven van elke eerlijke man aan boord nu enkel en alleen op hem rust.

Stevenson schreef een zeeavontuur dat nooit is opgehouden er ook een te zijn — de teer en het zout van een drukke kade, een blinde bedelaar die tikkend naar de deur toe komt, het langgerekte gevaar dat schuilgaat achter zorgeloze hartelijkheid. Het is een boek over een jongen die leert wat mensen werkelijk zijn, ver weg waar niemand hem beschermen kan, en de deur die het opent is de oudste die er is: een kaart, een schip, en de vraag wie te vertrouwen valt.