Wyspa skarbów

Chłopcem tym jest Jim Hawkins, syn oberżysty, a gdy rubaszny dziedzic i statecznie usposobiony doktor postanawiają wyruszyć po skarb, Jim płynie razem z nimi. To on opowiada tę historię, wspominając ją po latach. Na pokładzie Hispanioli poznaje okrętowego kucharza, Długiego Johna Silvera, który zwinnie podskakuje o kuli jak ptak, a jego szeroka twarz jest blada i uśmiechnięta. Wszyscy przypadają do niego sercem. Jim najbardziej ze wszystkich.

I oto pewnego cichego wieczoru, gdy na horyzoncie ukazuje się wyspa, Jim wdrapuje się do beczki z jabłkami po przekąskę, robi się senny i słyszy, jak nieopodal rozsiada się Silver, by pogawędzić. Po kilkunastu słowach pojmuje, że życie każdego uczciwego człowieka na pokładzie spoczywa teraz wyłącznie w jego rękach.

Stevenson napisał morską przygodę, która nigdy nie przestała nią być — smoła i sól zatłoczonego nabrzeża, ślepy żebrak stukający laską ku drzwiom, długo skrywane zagrożenie utajone w łatwej serdeczności. To książka o chłopcu, który poznaje, jacy są ludzie, tam, gdzie nikt nie może go ochronić, a drzwi, które przed nim otwiera, są najstarszymi ze wszystkich: mapa, statek i pytanie o to, komu można zaufać.