Twintigduizend mijlen onder zee

Hij heeft niet helemaal ongelijk. Wat de harpoen raakt is een wonder van een vaartuig, de Nautilus, en de gezagvoerder is kapitein Nemo — briljant, sagenhaft rijk en klaar met de wereld daarboven. Ik ben niet wat u een beschaafd mens noemt, zegt hij tegen zijn gevangenen, en biedt hun een vreemde vrijheid aan in ruil voor de belofte dat ze nooit naar huis terugkeren. Van daaraf gaat het boek open als de kristallen ramen van de salon, met uitzicht op een verlichte, levende zee: een tuin van koraal en wiegende anemonen, pareloesterbanken voor de kust van Manaar, een versteend woud dat opklimt naar verzonken ruïnes, ijswanden die gloeien als een mijn vol edelstenen. Aronnax' verwondering houdt gelijke tred met zijn gevangenschap, en zelfs Ned, die zijn slechte humeur vergeet, kan zijn ogen er niet van afhouden.

Het genot is hier tweeledig: de grenzeloze nieuwsgierigheid van een natuuronderzoeker die de diepte in kaart brengt, en het langzaam aanzwellende mysterie van de man die erover heerst. Nemo is beurtelings vrijgevig en beangstigend, een wetenschapper én een rouwende, en de zee die hij vrijheid noemt draagt haar eigen gevaren met zich mee. Verne schrijft toe naar een kapitein wiens geheimen door de oceaan bewaard worden.