Opowieści o przestrzeni i czasie

Pięć opowieści niesie wyobraźnię daleko. Wielka biała gwiazda płonie nad świtem Londynu, a tłumy wiwatują: Jest jaśniejsza! Potem szept z obserwatorium zamienia radość w trwogę: Jest bliżej. Pięćdziesiąt tysięcy lat wstecz chyżonoga Eudena ucieka przed swoim plemieniem i grozą leśnego mroku, a naznaczony na śmierć młodzieniec Ugh-lomi po omacku dochodzi do pierwszego toporа osadzonego na stylisku. Daleko w przód, w Londynie ruchomych ulic i jarzących się reklam, Denton, obsługujący lądowisko dla latających maszyn, traci ukochaną kobietę przez okrucieństwo hipnotyzera. A sceptyczny everyman, George McWhirter Fotheringay, odkrywa, że potrafi czynić cuda samą tylko siłą woli.

Wells pisze o rozległych połaciach czasu, a jednak wciąż powraca do drobnego, ludzkiego pulsu bijącego wewnątrz kosmicznego. Zbiór przemierza tonący świat i przyniesiony szal, i pozwala im nieść jednakową wagę. Bezsenny matematyk, obliczając koniec, nie ustępuje pola: Lecz ja mogę cię zmieścić — i cały wszechświat, jeśli już o tym mowa — w uścisku tego małego mózgu.

Jak wielki jest wszechświat i jak niepozornie wygląda katastrofa z odległości kilku milionów mil — i jak pojedynczy przerażony człowiek, wpatrzony w kryształ albo w gwiazdy, wciąż ma znaczenie. Drzwi są otwarte. Wejdź i popatrz.