Powrót Sherlocka Holmesa

Stamtąd sprawy otwierają się jedna po drugiej niczym drzwi wzdłuż korytarza. Kredowe rysunki tańczących figurek, które przerażają amerykańską żonę pewnego norfolckiego ziemianina. Syn lorda zniknięty ze szkoły pośród północnych wrzosowisk. Szantażysta o pucołowatej, uśmiechniętej twarzy i sercu z kamienia. Seria roztrzaskanych popiersi Napoleona prowadząca do skradzionej perły. Każda z nich obraca się wokół jakiegoś drobiazgu, który umknął uwadze: fusów w kieliszku wina, dwóch liter na ogryzku ołówka. Holmes, na przemian chłodny i teatralny, wydobywa niezwykłość z rzeczy przyziemnych, podczas gdy Lestrade i jego zapalczywy młody kolega Hopkins patrzą, jak rozpadają się ich pewniki.

Opowiadania są intelektualne, ale zagadki rzadko bywają tylko zagadkami. Watson wyznaje, że niebezpieczeństwo napawało go radością i uniesieniem, że jako łamiący prawo czuł większy dreszcz niż jako jego stróż, a nieraz prawo okazuje się narzędziem zbyt tępym wobec tego, czego te sprawy naprawdę wymagają. Zanim Holmes przystąpi do swoich popisów, rozkłada na stole czysty biały obrus — ale też własną ręką waży miłosierdzie przeciw sprawiedliwości.

Oto Conan Doyle u szczytu pewności siebie: zagadki, które się bronią, detektyw uczłowieczony zarówno przez próżność, jak i lojalność, oraz Londyn oddany w blasku gazowych latarni i we mgle. Korytarz biegnie dalej, a w nim wciąż są drzwi, które trzeba otworzyć.