Sherlock Holmes'un Dönüşü

Oradan sonra vakalar bir koridor boyunca uzanan kapılar gibi ardı ardına açılır. Bir Norfolk beyefendisinin Amerikalı karısını dehşete düşüren, dans eden adamları gösteren tebeşir çizimleri. Kuzeydeki bataklıkların ötesindeki bir okuldan kaybolan bir lordun oğlu. Tombul, güler yüzlü ama mermer kalpli bir şantajcı. Çalınan bir inciye götüren, paramparça edilmiş bir dizi Napolyon büstü. Her biri, gözden kaçan küçük bir ayrıntıya dayanır: bir şarap kadehinin dibindeki tortu, bir kurşun kalem ucundaki iki harf. Kâh soğuk kâh gösterişli olan Holmes, sıradan olandan olağanüstüyü çekip çıkarırken, Lestrade ile onun hevesli genç meslektaşı Hopkins kesin bildiklerinin nasıl dağıldığını izler.

Öyküler zihinsel bir zevk sunsa da, bilmeceler nadiren sadece bilmecedir. Watson, tehlike karşısında sevinçle coştuğunu itiraf eder; bir kanun adamı olmaktan çok bir kanun kaçağı olmaktan heyecan duyar ve kanun, bu vakaların gerçekte gerektirdiği şey için birden fazla kez fazlasıyla kaba bir alet olarak kalır. Holmes gösterilerinden önce masaya tertemiz beyaz bir örtü serer, ama merhametle adaleti de kendi eliyle tartar.

İşte Conan Doyle en özgüvenli hâliyle: sağlam kurulmuş bilmeceler, hem kibri hem de sadakatiyle insanileşen bir dedektif, gaz lambası ışığı ve sisle çizilen bir Londra. Koridor uzayıp gider ve açılmayı bekleyen kapılar hâlâ vardır.