Do latarni morskiej

Pani Ramsay jest nieruchomym środkiem. Spaja dom pięknem, troską i rytuałem, scalając rozproszone towarzystwo przy stole w jedną ciepłą, rozświetloną świecami całość nad Bœuf en Daube. Wokół niej krąży jej szorstki, błyskotliwy mąż, wiecznie lękający się własnej przeciętności, w skrytości maszerujący przez alfabet myśli ku literze Q, której nie potrafi przekroczyć. Bliżej brzegów są ambitny Tansley, który nią zarazem gardzi i ją uwielbia, oraz młodzi Paul i Minta, popychani ku małżeństwu, którego żadne z nich do końca nie wybrało. Potem czas sam przejmuje książkę, pory roku przelewają się przez puste pokoje i mija dekada, nim odłożona na później wyprawa zostaje wreszcie podjęta.

Woolf opisuje wewnętrzną pogodę zwykłych ludzi — to, jak snop światła z latarni potrafi musnąć umysł i wyzwolić powódź wspomnianego szczęścia, to, jak żałoba i komizm siedzą obok siebie, choćby wtedy, gdy zmieszana pochwała, jaką kobieta wygłasza pod adresem mężczyzny za jego buty, przebija się wprost przez jego teatralną żałobę. Wyczulona na to, jak można sprawić, by pojedynczy wieczór zastygł w bezruchu, jej proza chwyta moment, który wymyka się w przeszłość dokładnie w chwili, gdy się wydarza.

Tym, co tu trwa, jest sięganie — ku latarni morskiej, ku sobie nawzajem, ku jakiemuś kształtowi, który zdoła się utrzymać. To sięganie pozostaje otwarte — furtką dla każdego, kto przyjdzie zobaczyć, co odnajduje światło.