Walden

Mevsimler ve hayatta kalmanın sıradan uğraşları boyunca kitap, bir evin maliyetini yarım kuruşuna kadar hesaplar, iki buçuk dönüm fasulye çapalar ve gölün derinliğini ölçer. Bu pratik muhasebenin yanı sıra yalnızlık üzerine, okumak üzerine ve Thoreau'nun çevresindeki hayatlarda gördüğü sessiz umutsuzluk üzerine uzun, sabırlı bir tefekkür de akıp gider. Kimi zaman alaycıdır — döküntü bir kulübeyi satın alışı, yoksulluk ve mülkiyet üzerine küçük bir komediye dönüşür — sonra, bir sayfa sonra şefkatli olur; tıpkı hafif bir yağmurun yalnızlığını dağıtıp her çam iğnesini bir dosta çevirdiği an gibi.

Burada, bir an görülüp hatırlanan insanlar da vardır. Neşeli, okuma yazma bilmeyen bir oduncu; Thoreau onun hoşnutluğunu, kendisini ziyaret eden hiçbir bilgili konuktan aşağı görmez. Kendi ağır emeğinin içine sıkışıp kalmış İrlandalı bir işçi olan John Field ise, sızdıran bir kulübenin karşısında kendisine sunulan özgürlüğün hesabına bakakalmaktan başka bir şey yapamaz. Ve bir de gölün üzerindeki dalgıçkuşu vardır; gülen, kaybolan, yeniden su yüzüne çıkan, adamı kayığıyla peşinden sürükleyen kuş.

Anlatım lirik ve telaşsızdır; bir demiryolu yamacından aşağı süzülen kumun eriyişine yakından bakmaktan, bütün bir canlı dünyanın tasarımına dair bir iddiaya hiç zorlanmadan geçer. Kimi satırları, ait oldukları gölden çok daha uzun yaşamıştır: farklı bir davulcu, yeryüzünün gözü. Bütünü bir arada tutan şey, mevsim mevsim doğrulanan yalın bir inançtır: sağlam bir hakikat vardır ve onu bulmak için ta dibine kadar inmeyi göze alan herkesi ödüllendirir.