Zijn laatste buiging

Watson vertelt, trouw en scherp van blik, terwijl Holmes zich van kleine feiten naar grote waarheden redeneert: een verkeerd gedrukt woord, een spat modder, een fixatie op een alledaags detail van de spoorlijn dat iedereen over het hoofd heeft gezien. De raadsels reiken van een leerachtig fetisjbeeldje op een keukenkast tot gestolen onderzeebootplannen die verborgen liggen in de zak van een dode klerk, en verder naar de zwarte klippen van Cornwall en de ondergang van een spion aan de vooravond van de oorlog. Daarbij verschijnt ook het vertrouwde gezelschap: de flitsende, fretachtige Lestrade en de gezette, alwetende Mycroft, tevreden met zijn bescheiden salaris en niet van zins ook maar iets aan zichzelf te veranderen.

De gruwel blijft dicht bij het alledaagse. Holmes veinst zijn eigen sterfbed om een gifmenger tot een bekentenis te bewegen, of laat een schuldige vrij lopen wanneer de bewijzen van het officiële recht zijn eigen rechtsgevoel kwetsen. Ik heb nooit liefgehad, Watson, bekent hij in een van de zaken, maar als ik dat wel had gedaan en de vrouw van wie ik hield zo aan haar einde was gekomen, had ik misschien gehandeld zoals onze wetteloze leeuwenjager heeft gedaan.

Hier is een detective op het hoogtepunt van zijn kunnen en, op de laatste bladzijden, op de drempel van een veranderde wereld. Acht deuren, elk uitkomend op een klein raadsel, elk enkel wachtend op iemand die graag een geest aan het werk ziet.