Son Selamı

Anlatan Watson'dır; sadık ve keskin gözlü. Holmes ise küçük olgulardan büyük hakikatlere doğru akıl yürütür: yanlış dizilmiş bir sözcük, bir çamur sıçrantısı, herkesin gözden kaçırdığı sıradan bir demiryolu ayrıntısına takılıp kalmak. Gizemler, bir mutfak dolabının üzerindeki deri gibi sertleşmiş bir fetiş heykelinden ölü bir kâtibin cebine saklanmış çalıntı denizaltı planlarına, oradan da Cornwall'ın kara uçurumlarına ve savaşın eşiğinde bir casusun sonunu getiren olaylara uzanır. Yanı sıra tanıdık simalar da vardır: gelincik çevikliğindeki Lestrade ile şişman ve her şeyi bilen Mycroft; mütevazı maaşını almakla yetinen ve kendisine dair hiçbir şeyi değiştirmeye niyeti olmayan biri.

Dehşet, hep gündelik hayatın dibinde tutulur. Holmes, bir zehirleyicinin ağzından itiraf koparmak için kendi ölüm döşeğinde yatıyor gibi yapar ya da resmî yasanın kanıtları kendi adalet duygusunu incittiğinde suçlu bir adamın serbestçe gitmesine göz yumar. Bir vakada Hiç âşık olmadım, Watson diye itiraf eder, ama olsaydım ve sevdiğim kadın böyle bir sona uğrasaydı, ben de şu kanun tanımaz aslan avcımızın yaptığını yapabilirdim.

İşte karşınızda, yeteneklerinin doruğunda bir dedektif ve son sayfalarda, değişmekte olan bir dünyanın eşiğinde duran bir adam. Sekiz kapı; her biri küçük bir bilmeceye açılıyor ve her biri, yalnızca bir zihnin işleyişini izlemekten hoşlanan birini bekliyor.