Jego ostatni ukłon

Watson prowadzi opowieść, wierny i trzeźwo patrzący na świat, podczas gdy Holmes rozumowaniem przechodzi od drobnych faktów do wielkich prawd: błąd w druku słowa, plama błota, uporczywe zainteresowanie jakimś przyziemnym szczegółem kolei, który wszystkim innym umknął. Zagadki sięgają od skórzanej figurki-fetysza na kuchennym kredensie po skradzione plany łodzi podwodnej ukryte w kieszeni martwego urzędnika, a stamtąd na czarne klify Kornwalii i ku upadkowi szpiega w przededniu wojny. Towarzyszy im znajome grono: bystry jak fretka Lestrade oraz zażywny i wszechwiedzący Mycroft, zadowolony z pobierania skromnej pensji i niezmieniający w sobie niczego.

Groza pozostaje tuż obok codzienności. Holmes udaje własne łoże śmierci, by wydobyć zeznanie od truciciela, albo pozwala odejść wolno winowajcy, gdy dowody oficjalnego prawa obrażają jego osobiste poczucie sprawiedliwości. Nigdy nie kochałem, Watsonie — przyznaje w jednej ze spraw — ale gdybym kochał i gdyby ukochaną kobietę spotkał taki koniec, być może postąpiłbym tak samo jak nasz nieokiełznany pogromca lwów.

Oto detektyw u szczytu swych możliwości, a na kartach zamykających — u progu zmienionego świata. Osiem drzwi, każde otwiera się na niewielką zagadkę, każde czeka jedynie na kogoś, kto lubi patrzeć, jak pracuje umysł.