Jack en Jill

Uit die stilte bouwt Louisa May Alcott een heel dorp op. Jack geneest langzaam in de behaaglijke kamers van zijn moeder; Jill ligt in het armzalige huisje van haar moeder, waar haar pijn vooral in haar geweten zit. Tussen de twee huizen spant de vindingrijke Frank een telegraaf aan een waslijn, zodat briefjes en lekkernijen en tekeningen heen en weer kunnen reizen, en de vrienden van de zieken verdringen zich om hen heen: de pittige Molly Loo, de romantische Merry, de lieftallige Ed Devlin. Een lange lichtstraal valt vanuit het grote huis over de donkere tuin op het kleine huisje, alsof het ene huis over het andere waakt.

De wijze mevrouw Minot verwoordt het het mooist: pijn en verdriet laten ons zien hoezeer we bemind worden, hoeveel goedheid er in de wereld is en hoe gemakkelijk we anderen gelukkig kunnen maken. Kerstmis tovert een gewone kamer om tot een sprookjestuin van winden en groenblijvende takken, terwijl buiten de kerkklokken luiden en er een stilte over de kinderen neerdaalt. Een zelfgemaakte telefoon van touw maakt van een kinderlijke ruzie een klein ritueel van vergeving.

Wat door deze bladzijden heen beweegt, is het trage, geduldige werk van twee trotse kinderen die leren moedig te zijn op een manier die het sleeën nooit van hen vroeg. De deur staat open naar een dorp waar het herstel ieders gedeelde opgave wordt, en waar de seizoenen die komen meer groei in petto hebben dan iemand van hen verwacht.