Jack ve Jill

Louisa May Alcott, işte bu sessizlikten koca bir köy inşa eder. Jack, annesinin rahat odalarında yavaş yavaş toparlanır; Jill ise annesinin yoksul küçük kulübesinde yatar, yarasının çoğu vicdanındadır. İki ev arasında, becerikli Frank bir çamaşır ipinden telgraf kurar da notlar, ikramlar ve resimler bir oraya bir buraya gidip gelsin; hastaların arkadaşları da başlarına üşüşür: coşkulu Molly Loo, hayalperest Merry, tatlı yüzlü Ed Devlin. Büyük evden karanlık avluya doğru uzun bir ışık huzmesi süzülüp küçük kulübeye vurur; sanki bir ev diğerine göz kulak olmaktadır.

Bunu en güzel, bilge Bayan Minot dile getirir: acı ve keder ne kadar sevildiğimizi, dünyada ne çok iyilik olduğunu ve başkalarını mutlu etmenin ne kadar kolay olduğunu bize gösterir. Noel, sıradan bir odayı gündüzsefaları ve çamlarla bezeli bir peri bahçesine dönüştürür; dışarıda kilise çanları çalarken çocukların üzerine bir sessizlik çöker. El yapımı bir ip telefonu, çocukça bir kavgayı küçük bir bağışlama törenine çevirir.

Bu sayfalarda kımıldayan şey, gururlu iki çocuğun, kızak kaymanın onlardan hiç istemediği bir biçimde cesur olmayı öğrenirken verdiği ağır aksak, sabırlı emektir. Kapı, iyileşmenin herkesin ortak uğraşına dönüştüğü ve önlerinde uzanan mevsimlerin hiçbirinin beklemediği kadar çok büyümeyi barındırdığı bir köye ardına dek açık durur.