Jack i Jill

Z tej ciszy Louisa May Alcott buduje całą wioskę. Jack dochodzi do siebie powoli w wygodnych pokojach swojej matki; Jill leży w ubogiej chatce swojej matki, a jej rana tkwi głównie w sumieniu. Między oboma domami pomysłowy Frank rozwiesza na sznurze do bielizny telegraf, dzięki któremu liściki, przysmaki i rysunki mogą wędrować tam i z powrotem, a wokół chorych gromadzą się ich przyjaciele: żywiołowa Molly Loo, rozmarzona Merry, słodkolicy Ed Devlin. Z wielkiego domu przez ciemne podwórze na małą chatkę pada długa smuga światła — jeden dom czuwa nad drugim.

Mądra pani Minot ujmuje to najtrafniej: ból i smutek pokazują nam, jak bardzo jesteśmy kochani, ile dobroci jest na świecie i jak łatwo możemy uszczęśliwić innych. Boże Narodzenie przemienia zwyczajny pokój w baśniowy ogród powojów i zieleni, a za oknem biją kościelne dzwony, gdy na dzieci spływa cisza. Domowej roboty telefon ze sznurka zamienia dziecięcą sprzeczkę w mały rytuał przebaczenia.

Przez te stronice przewija się powolna, cierpliwa praca dwojga dumnych dzieci, które uczą się odwagi, jakiej saneczkarstwo nigdy od nich nie wymagało. Drzwi stoją otworem do wioski, w której powrót do zdrowia staje się wspólnym dziełem wszystkich, a nadchodzące pory roku niosą więcej dorastania, niż ktokolwiek z nich się spodziewa.