Het eiland van dokter Moreau

H. G. Wells bouwt de dreiging geduldig op, in fragmenten — een spits, met bont bedekt oor dat oplicht onder het haar van een bediende, drie gedrongen gestalten die zingend en wiegend in een open plek in de jungle staan, een deur die openzwaait op bloed en carbol en een afschuwelijk roodbesmeurd gezicht. Wat Moreau met de dieren van zijn eiland uitspookt, en waarom de grens die hij tussen dier en mens heeft getrokken weigert stand te houden, ontvouwt zich via Prendicks trage, ontzette besef.

Om hem heen dreunen de Beestmensen hun gezongen Wet op om zichzelf van hun eigen natuur af te schermen: Niet op handen en voeten gaan; dat is de Wet. Zijn wij geen Mensen? Het is een boek over pijn en macht en het dunne vlies tussen mens en dier, en over een man die dat vlies ziet scheuren.

De omlijsting is koeltjes documentair, een neef die documenten publiceert die hij niet kan verifiëren, en juist die klinische kalmte maakt dat de gruwel eronder des te harder aankomt. De kust ligt er, voor elke lezer die bereid is er voet aan wal te zetten.