Wyspa doktora Moreau

H. G. Wells buduje grozę cierpliwie, we fragmentach — spiczaste, porośnięte sierścią ucho dostrzeżone pod włosami sługi, trzy przysadziste postacie skandujące i kołyszące się na leśnej polanie, drzwi rozwarte na widok krwi, karbolu i przerażającej twarzy zbroczonej czerwienią. To, co Moreau wyprawia ze zwierzętami swojej wyspy i dlaczego granica, którą wyrył między zwierzęciem a człowiekiem, nie chce się utrzymać, odsłania się wraz z powolnym, przerażonym pojmowaniem Prendicka.

Wokół niego Zwierzoludzie recytują swoje śpiewane Prawo, by odgrodzić się od własnej natury: Nie chodzić na czworakach; takie jest Prawo. Czyż nie jesteśmy Ludźmi? To książka o bólu i władzy, o cienkiej błonie dzielącej człowieka od zwierzęcia — i o człowieku, który patrzy, jak ona pęka.

Rama opowieści jest chłodno dokumentalna: bratanek publikuje papiery, których nie potrafi zweryfikować, a ten kliniczny spokój sprawia, że skrywana pod nim groza uderza tym mocniej. Brzeg czeka na każdego czytelnika gotowego na niego wstąpić.