Het spook van de opera

In het hart van het verhaal staat Christine Daaé, een jonge zangeres wier stem geschoold lijkt door een onzichtbare meester: de Engel van de Muziek die haar overleden vader haar had beloofd, en die door de muren van een afgesloten kleedkamer tot haar spreekt. Twee mannen bewegen zich vanaf tegenovergestelde uiteinden van het verhaal naar haar toe. Raoul, de verlegen jonge burggraaf de Chagny, houdt al van haar sinds hun kinderjaren. En diep onder het toneel, in een zwartbehangen ruimte waar een doodskist onder een rood baldakijn staat, woont Erik, een gemaskerd genie wiens toewijding dichter bij bezetenheid ligt dan bij liefde.

De dreiging dient zich aan in de gedaante van spektakel. De aria van een diva verzandt in een gekras; een luchter breekt los en stort neer in de volle zaal; een in scharlaken gehulde gestalte schrijdt door een gemaskerd bal. Toch schuilt onder al dat gotische vertoon iets wat meer pijn doet — een lijk dat liefheeft en aanbidt en nooit zal weggaan, een stem die enkel vraagt om te worden bemind om wie ik ben. Dreiging en medelijden wisselen voortdurend van plaats.

Gruwel en hartzeer, vaudeville en tragedie, alles galmt na door de kelders van een groot operahuis. De deur staat open naar het meer onder het toneel, en de zang die daarvandaan omhoog drijft, is moeilijker om je van af te wenden dan zou moeten.